🐾 Zapalenie Węzłów Chłonnych Szyi Forum

Powiększenie węzłów chłonnych najczęściej obserwowane jest w przebiegu infekcji. Do obwodowych węzłów chłonnych, które można wyczuć w trakcie badania przedmiotowego, zaliczamy m.in. węzły chłonne za uchem (zauszne). Jeżeli węzły są powiększone, wyczuwalna jest kulka (guzek) za uchem lub pomiędzy uchem a żuchwą. Zmiana Opuchnięta szyja to objaw, który towarzyszyć może rozmaitym schorzeniom. Stwierdza się go w przebiegu infekcji powodujących powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. Chorobą, dla której charakterystyczne jest powiększenie obwodu szyi, jest nagminne zapalenie przyusznic. Balonikowanie zatok to jeden ze sposobów leczenia uciążliwego, ciągle nawracającego zapalenia zatok. Obejrzyj filmik i dowiedz się, jaka jest skuteczność tego zabiegu. Lek. Konstanty Dąbski Laryngologia , Sandomierz. 84 poziom zaufania. Wymazów z ust normalni lekarze nie robią, tam w ustach jest wszystko i tak ma być. Specyficzne zapalenie węzłów chłonnych powoduje niektóre patogeny. Nazywa się je tak ze względu na obraz kliniczny: TB - w proces zaangażowanych jest kilka węzłów chłonnych, często po obu stronach. Są spawane razem w gęste, wyboiste formacje, można je otwierać z ropą lub białymi twarogami. W sytuacji, gdy rak gardła daje przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych często kojarzy się wycięcie układu chłonnego szyi (tzw. operacja Jawdyńskiego-Crile’a) z radioterapią. W zaawansowanych stadiach raka krtani i nawrotach po wcześniejszym leczeniu niekwalifikujących się chorych do postępowania miejscowego stosuje się Określenia „zapalenie” i „powiększenie węzłów chłonnych” stosowane są często zamiennie, choć nie zawsze słusznie. Choć w populacji dziecięcej najczęstszą przyczyną powiększonych węzłów chłonnych są choroby infekcyjne, to jednak zawsze należy brać pod uwagę rzadsze, i niekiedy poważniejsze przyczyny ich Należy zwrócić uwagę szczególnie na dysfagię, uczucie przeszkody w gardle, chrypkę, zaburzenia mowy, krwawienia z nosa, nadmierne łzawienie, bóle uszu, krwioplucie, uczucie „zatkanego” ucha i szczękościsk. Częstym pierwszym objawem raka głowy, ucha czy szyi jest powiększenie szyjnych węzłów chłonnych, spowodowane przerzutami. USG węzłów chłonnych wykazało powiększenie: po lewej stronie Tydzień temu pojawił mi się obrzęk na szyi, ból /ucisk w nadbrzuszu, temp. max 37,5 oraz przyspieszone bicie serca. Wyniki badań morfologii , tarczycy , moczu, CRP, OB , ASPAT w normie. Biopsja węzłów chłonnych • Wirusowe zapalenie gardła • Ostre zapalenie węzłów chłonnych • Ból • Filarioza • Przeziębienie • Układ pokarmowy • Nudności • Choroba mikrofalowa • Menopauza • Zespół Behceta • Zawroty głowy • Choroba kociego pazura • Ciągłe zmęczenie • Grypa • Badanie krwi Zapalenie węzłów chłonnych na szyi można podzielić na trzy rodzaje: Zapalenie, któremu towarzyszy ból o małej intensywności, który normalnie nie jest odczuwany, ale pojawia się trochę w badaniu palpacyjnym. Nie obserwuje się wyraźnego wzrostu węzła chłonnego, węzeł jest wyczuwalny pod skórą, ale nie wystaje ponad jego poziom. Najpewniej ból spowodowany jest powiększeniem węzłów chłonnych, które wklinowują się pomiędzy mięśnie szyi. Należy wykonać badanie USG węzłów chłonnych. Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników. Problemy z gardłem i węzłami chłonnymi szyi – odpowiada Lek. Konstanty Dąbski. Co może Jakie są objawy powiększonych węzłów chłonnych? Powiększone węzły chłonne szyi należy rozpatrywać pod kątem ich: struktury (spoistości) – twarde węzły chłonne mogą mieć etiologię nowotworową, natomiast miękka konsystencja węzłów chłonnych sugeruje etiologię zapalną (infekcyjną); uatkRvi. Wyniki dla: zapalenie węzłów chłonnych Zapalenie węzłów chłonnych głowy i szyi Ze względu na różnorodność czynników zapalnych rozpoznanie jednostki chorobowej wyłącznie na podstawie stanu węzłów chłonnych głowy i szyi najczęściej jest niemożliwe. Źródłem trudności w praktyce klinicznej bywa zwłaszcza przewlekłe zapalenie węzłów chłonnych, które może wymagać wnikliwego postępowania diagnostycznego; dokładnego badania podmiotowego, przedmiotowego i badań dodatkowych, np. mikrobiologicznych, ultrasonograficznych, pobrania materiału do badania histopatologicznego, a także badań radiologicznych (w przypadku zmienionych chorobowo węzłów chłonnych będących w kontakcie z kością). Procesy patologiczne w węzłach chłonnych głowy i szyi Węzły chłonne uczestniczą w procesach, w które zaangażowany jest układ immunologiczny, pełniąc szczególną funkcję w walce z zakażeniem. Są polem działania wędrujących limfocytów i makrofagów, miejscem kontaktu limfocytów T i B z antygenami, gdzie – w odpowiedzi na antygen – dochodzi do aktywacji i transformacji komórek immunokompetentnych. Wczesny efekt reakcji na antygen stanowi zwiększenie przepływu krwi przez zajęte węzły. Jednak za powiększenie węzłów chłonnych odpowiadać może wiele czynników: odczynowych (w stanach zapalnych i alergiczno-reaktywnych), przerostowych lub nowotworowych. Powiększenie węzłów chłonnych może mieć charakter miejscowy lub uogólniony (gdy obejmuje minimum 2–3 obszary ciała). Regionalne powiększenie węzłów chłonnych wskazuje zwykle na miejscowy proces patologiczny, aczkolwiek niektóre choroby ogólnoustrojowe przebiegają ze zmienionymi odczynowo – charakterystycznymi dla nich – grupami węzłów chłonnych (np. mononukleoza zakaźna – węzły zauszne i karkowe, różyczka – węzły potyliczne i zauszne). Zazwyczaj powiększenie węzłów chłonnych głowy i szyi ma charakter odczynowy: jest odpowiedzią na bodźce zapalne – bakterie lub wirusy. W większości przypadków źródło zakażenia stanowią zmienione chorobowo tkanki przyzębia, zęby, kości szczęk, zatoki szczękowe, migdałki lub zakażone rany śluzówki i skóry. W okolicy szczękowo-twarzowej obserwuje się najczęściej powiększenie węzłów podżuchwowych. Więcej Zapalenie kości szczęk Zapalenie kości (ostitis) to proces chorobowy, który zajmuje stopniowo wszystkie składowe kości. Według dostępnych danych, blisko 90% przypadków zapaleń kości szczęk jest pochodzenia zębowego, gdzie źródłem zakażenia są zęby z miazgą zgorzelinową, zropiałe torbiele i in. Najczęstszym czynnikiem patogennym są bakterie, których działanie prowadzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych i utworzenia mikrozakrzepów przyściennych, a następnie do zaczopowania naczyń anatomicznie końcowych, co uniemożliwia rozwój krążenia obocznego. Przepływ krwi w naczyniach doprowadzających zmniejsza się, ściany naczyniowe ulegają uszkodzeniu; w efekcie wzrasta wysięk pozanaczyniowy, co powoduje pogłębienie niedokrwienia kości. Zakażenie bakteryjne – na skutek upośledzenia równowagi układu krzepnięcia i fibrynolizy – prowadzi ponadto do rozwoju zespołu rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego; może przyczyniać się do powstania zmian zakrzepowych w układzie naczyniowym kości, niedokrwienia i martwicy kości. Wszystkie te procesy powodują zmiany zapalno-martwicze i rozwój zapalenia kości. Zapalenie kości szczęk – klasyfikacja Ze względu na czynnik przyczynowy wyróżnia się następujące zapalenia kości szczęk: zębopochodne pourazowe chemiczne krwiopochodne Uwzględniając przebieg – zapalenia kości szczęk dzieli się na ostre, przewlekłe i przewlekłe nawracające; ze względu na zasięg zapalenia – na ograniczone i rozlane. Tkanki martwicze tworzą bardzo korzystne warunki do namnażania bakterii. Zapalenia kości szczęk w większości przypadków powodowane są przez florę bakteryjną mieszaną, głównie paciorkowce. Sukcesywnie wzrasta jednak częstość zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi opornymi na antybiotyki. U dorosłych i młodych dorosłych zapalenie kości szczęk obejmuje z reguły żuchwę, zapalenie krwiopochodne stwierdza się zwykle u niemowląt. Ostre zapalenie kości Ostre zapalenie kości (ostitis acuta) najczęściej ma gwałtowny przebieg z objawami ogólnymi i miejscowymi; stan ogólny pacjenta jest ciężki z nasilonym samoistnym bólem zajętej kości, wysoką temperaturą ciała, dreszczami, ogólnym osłabieniem, brakiem łaknienia. Zewnątrzustnie obserwuje się obrzęk i naciek tkanek miękkich w rzucie zmienionej zapalnie kości z objawami ostrego zapalenia pobliskich węzłów chłonnych. Wewnątrzustnie występuje rozpulchnienie i zaczerwienienie śluzówki w okolicach zajętej kości. Wraz z postępem zapalenia powstają ropnie (podokostnowe, podśluzówkowe) lub ropowica. W obrębie zajętej kości zęby są rozchwiane z objawami ostrego zapalenia ozębnej; w kieszonkach dziąsłowych występuje treść ropna. W przebiegu zapalenia żuchwy może dodatkowo wystąpić mrowienie z niedoczulicą wargi dolnej (tzw. objaw Vincenta). Gdy zapaleniem zostaną objęte mięśnie żwaczowe, może dojść do szczękościsku. Więcej Zapalenie jamy ustnej Termin „zapalenie jamy ustnej” oznacza proces zapalenia przewodu ustnego, to jest tej części ust, która zawiera dziąsła, podniebienie, policzki, wewnętrzną stronę ust i języka. Główne symptomy zapalenia jamy ustnej: • zwiększenie wydzielania śliny • cuchący oddech • krwawienie dziąseł • powiększenie węzłów chłonnych Więcej Nowotwory niezłośliwe jamy ustnej Nadziąślaki (epulides) – są to najczęściej obserwowane guzy występujące w obrębie dziąseł, ich etiologia nie jest do końca poznana, uważa się, że na ich powstawanie mają wpływ czynniki drażniące oraz wahania hormonalne. Charakterystyczną cechą we wszystkich rodzajach nadziąślaków jest nadmierny przerost śluzówki (hiperplazja). Nadziąślaki są nowotworami niezłośliwymi, które jedynie w niezmiernie rzadkich przypadkach ulegają zezłośliwieniu. Nadziąślak – rodzaje • nadziąślak ziarnisty (epulis granulomatosa) – uważa się, że powstaje w wyniku miejscowego urazu, innymi czynnikami mającymi znaczenie dla rozwoju tego naddziąślaka są inne towarzyszące choroby, np. brzeżne zapalenie przyzębia (parodontitis marginalis) oraz poziom hormonów, ponieważ zmiany te powstają do czterech razy częściej w u ciężarnych kobiet niż w pozostałych grupach pacjentów, dlatego niektórzy stosują nazwę naddziąślak ciężarnych (epulis gravidarum). W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach doświadczalnych wykazano, że wzrost poziomu estrogenu i progesteronu powoduje zwiększoną proliferację komórek tkanek, które doznały urazu. Obserwuje się intensywny wzrost naddziąślaków ziarnistych u kobiet ciężarnych do 7. miesiąca ciąży włącznie – uważa się, że w tym czasie poziom estrogenu i progesteronu osiąga we krwi optymalny poziom do dalszego rozwoju, ponieważ w trakcie kolejnych miesięcy ciąży poziom wymienionych hormonów wzrasta, natomiast tempo wzrostu naddziąślaka ziarnistego nie zwiększa się. W badaniu histologicznym charakterystyczna jest płatowata struktura tkanki, w której obecna jest duża ilość naczyń włosowatych wypełnionych erytrocytami, w obrazie mikroskopowym widoczna jest wysoka infiltracja neutrofili oraz obecność komórek plazmatycznych i leukocytów. Powierzchnia zmiany jest często pokryta skrzepem zbudowanym w dużej mierze z fibryny. Długo utrzymujące się zmiany mają skłonność do włóknienia. Leczenie wymaga usunięcia zmiany wraz ze stykającą się z nią okostną, jeżeli zmiana objęła powierzchowny fragment kości, to również należy go usunąć. Zabieg przeprowadza się za pomocą skalpela, przy użyciu diatermii lub lasera CO2. Ponadto wdraża się leczenie parodontopatii oraz zaleca się polepszenie stanu higieny jamy ustnej. Nadziąślak ziarnisty ma dużą skłonność do nawracania. Przy nawrotach choroby zaleca się usunięcie sąsiednich zębów. Naddziąślaki u kobiet ciężarnych zaleca się badać histopatologicznie i usuwać dopiero po zakończeniu ciąży, ponieważ jego wycięcie w trakcie ciąży sprzyja jego nawrotom. Po zakończeniu leczenia zaleca się kontrolę kliniczną jamy ustnej, w celu zapobieżenia nawrotom guza. • nadziąślak włóknisty (epulis fibrosa) – uważany jest za kolejne stadium naddziąślaka ziarnistego, ze względu na podobne rozłożenie epidemiologicznych grup ryzyka, odnośnie wieku i stanu, w szczególności zaś częste jego występowanie u kobiet ciężarnych, poza tym w obrazie histologicznym nawracające formy naddziąślaka ziarnistego przyjmują formę naddziąślaka włóknistego. Podobnie jak w przypadku naddziąślaka ziarnistego, naddziąślaki włókniste mogą przechodzić na śluzówkę warg, koniuszka czy też brzegów języka. Ta forma naddziąślaka preferuje umiejscawiać się na powierzchni brodawek międzyzębowych, prowadzi to do hiperplazji dziąseł, na powierzchni zmiany obserwuje się nadżerki i owrzodzenia. Ponadto na zmianie występują blade plamy – w miejscach, gdzie guz jest gorzej ukrwiony. W obrazie histologicznym obserwuje się wielką ilość włókien kolagenowych oraz rzadko występujące naczynia włosowate, granulocyty występują pojedynczo. Czasami obecne są także zwapnienia lub skostnienia – dlatego ten rodzaj zmian zwany jest czasem nadziąślakiem włóknistym kostniejącym. Leczenie wygląda identycznie jak w przypadku naddziąślaka ziarnistego, należy jednak rozróżniać te dwie zmiany poprzez badanie histopatologiczne guza. • nadziąślak olbrzymiokomórkowy (epulis gigantocellularis) – ta forma rozwija się tylko i wyłącznie w obrębie dziąseł, zwykle na stronach bocznych łuków zębowych – obok zębów trzonowych i przedtrzonowych, występuje także u osób z bezzębiem. Zmiana ta przeważnie atakuje osoby pomiędzy 40 a 60 rokiem życia, jest częstsza u kobiet niż u mężczyzn. Naddząślak olbrzymiokomórkowy osiąga duże rozmiary – od 2 do 5 cm, czasem nawet ponad. Zmianie towarzyszy często zapalenie węzłów chłonnych spowodowane owrzodzeniem blisko położonej śluzówki. Ten rodzaj naddziąślaka częściej występuje w obrębie żuchwy. Zmiana oglądana bez użycia mikroskopu wygląda niemal identycznie jak w przypadku ziarniniaka ropnego; jest ona miękka w dotyku, o kolorze purpurowym, na powierzchni widoczne są plamki. Naddziąślak ten lekko krwawi, zdarza się czasem, że jego kolor zmienia się na brązowawy, w przeciwieństwie do innych naddziąślaków może on powodować zmiany w istocie zbitej kości, z którą sąsiaduje – nadżerka taka jest widoczna na zdjęciu rentgenowskim. W obrazie mikroskopowym widoczne są małe grupy nieregularnie rozłożonych wielkich komórek, często obserwuje się także płatowaty podział zmiany, występują jednojądrowe nacieki komórkowe oraz złogi syderyny. Komórki naddziąślaka wielkokomórkowego posiadają zdolności kościogubne, tak jak osteoklasty, dlatego obserwuje się erozję kości w ich przebiegu. Istnieje konieczność postawienia diagnozy różnicowej, ponieważ podobne objawy występują przy nadczynności przytarczyc – wystarcza oznaczenie poziom wapnia i fosforu we krwi lub poziom krążącego w niej parathormonu. Usunięcie chirurgiczne naddziąślaka wraz z zajętymi przez niego tkankami (zwłaszcza istotą zbitą kości) jest koniecznością, ponadto należy wykonać badanie histopatologiczne, pacjent musi zgłaszać się na regularne kontrole w celu wykluczenia nawrotów guza. • nadziąślak wrodzony (epulis congenita) W przeciwieństwie do pozostałych opisanych naddziąślaków jest guzem wrodzony, którego obecność stwierdza się już po 30. tygodniu życia płodowego. Nowotwór ten rozwija się wyłącznie w obrębie szczęki lub żuchwy, jednak częściej pojawia się w szczęce i dotyka dziewczynek 10 razy częściej niż chłopców. Za jego powstawanie obwinia się komórki mezodermalne o aktywności miofibroblastów. Nabłonek płaski pokrywający guz jest zawsze mocno spłaszczony. Guz ten ma kolor szarawo-czerwonawy, w obrazie mikroskopowym widać spore wieloboczne komórki z kwasochłonna cytoplazmą, obecne są także ziarnistości, jądra małe, położone centralnie ze zbitą chromatyną. Leczenie polega na wycięciu guza, badania nie wykazały jego nawrotów, nawet przy pozostawieniu jego części w ciele pacjenta. • nadziąślak szczelinowaty (epulis fissurata) – w przeciwieństwie do innych naddziąślaków powstaje on w większości przypadków wyniku długotrwałego podrażnienia śluzówki poprzez źle dopasowaną protezę osiadającą. Zmiana ta pojawia się wokół brzegów protezy. Występowanie tego rodzaju nadziąślaka u dzieci i młodzieży jest bardzo rzadko spotykane. Tak jak inne naddziąślaki występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. W obrazie makroskopowym widoczne są jakby pogrubione wałeczki błony śluzowej woków brzegów protezy, mogą występować owrzodzenia. W obrazie mikroskopowym widoczna jest tkanka łączna uboga w komórki – głównie jest to nabłonek płaski, nadmiernie rogowaciejący, czasami towarzyszy temu także hiperplazja nabłonka i przewlekłe zapalenie. W bardzo rzadkich przypadkach może dojść do metaplazji chrzęstnej, co może być przyczyną rozwoju rzadkiego nowotworu złośliwego – chrzęstniaka mięsakowatego (chondrosarcoma) – dlatego konieczna jest konsultacja patomorfologiczna. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu zmian za pomocą skalpela lub laserowo oraz badania pobranego wycinka nowotworu, ponadto konieczne jest wykonanie nowej protezy, ewentualnie poprawienie konstrukcji protezy używanej, tak, aby nie powodowała ona zmian chorobowych w obrębie błony śluzowej pacjenta. Więcej Badanie tkanek okołowierzchołkowych Stany patologiczne tkanek okołowierzchołkowych są łatwiejsze do zdiagnozowania niż choroby miazgi, ze względu na dużą liczbę mechanoreceptorów w tkankach okw. Dane uzyskane z wywiadu lekarskiego stanowią istotny czynnik rozpoznawczy, ale muszą zostać potwierdzone przedmiotowym badaniem stomatologicznym, obejmującym badanie wzrokiem i dotykiem, testy diagnostyczne, badanie radiologiczne. Badanie wzrokiem i dotykiem Badanie wzrokiem i dotykiem rozpoczyna się od badania powłok zewnętrznych; oceny ewentualnego obrzęku, wygórowania, rumienia, ich lokalizacji i bolesności, które mogą wskazywać na zapalenie ostre tkanek okw. Kolejny krok – badanie węzłów chłonnych (wielkość, bolesność uciskowa, konsystencja, przesuwalność względem podłoża i skóry) – ma duże znaczenie diagnostyczne: zmiany w węzłach chłonnych dowodzą zapalenia tkanek okw. (choroby miazgi nie powodują takich zmian). Badanie palpacyjne wykonuje się jednocześnie po lewej i prawej stronie żuchwy (pacjent w pozycji siedzącej; lekarz – stoi za głową pacjenta). Następnie przeprowadza się badanie wyrostka zębodołowego, wierzchołków korzeni i uzębienia. Ocenia się również stan ogólny uzębienia, przyzębia i poziom higieny jamy ustnej. Badanie zębów przeprowadza się z użyciem lusterka i zgłębnika, w dobrym oświetleniu sztucznym i po osuszeniu zębów. Badanie wzrokiem wyrostka zębodołowego skoncentrowane jest na obecności zaburzeń jego prawidłowej konfiguracji (wygórowań, obrzęku tkanek miękkich, przetok, zmian zabarwienia śluzówki). Badanie palpacyjne (symetrycznie dwoma palcami wskazującymi) okolicy przywierzchołkowej dwóch zębów (zdrowego i z podejrzeniem stanu zapalnego) ułatwia ocenę różnic, umożliwia stwierdzenie bolesności, wygórowań i in. Obecność przetok wskazuje na zapalenie ropne tkanek okw. W zapaleniach ostrych tworzenie przetok przebiega z towarzyszącymi burzliwymi objawami klinicznymi. W przypadku zapaleń przewlekłych proces może być bezobjawowy lub skąpoobjawowy. Ujście przetoki najczęściej znajduje się w okolicy szczytu korzenia zęba przyczynowego, rzadziej – w pewnym oddaleniu od niego, które może utrudniać rozpoznanie i ustalenie pochodzenia przetoki (może być konieczne wprowadzenie do przetoki środków cieniujących lub ćwieka gutaperkowego i wykonanie zdjęcia rentgenowskiego). Więcej Klasyfikacja kliniczna chorób tkanek okołowierzchołkowych 26 października 2021 --- Drukuj W literaturze istnieje wiele klasyfikacji chorób tkanek okołowierzchołkowych (okw.); starsze proponują podział histopatologiczny ­– np. klasyfikacja Geurtsena czy Wilgi, którą przez lata stosowano w polskiej stomatologii. Jednak w oparciu o objawy kliniczne nie można rozpoznać dokładnie wszystkich stanów chorobowych wyróżnionych w podziale histopatologicznym. Dowiedziono także, że istnieje spory odsetek niezgodności między rozpoznaniem klinicznym wg klasyfikacji Wilgi a obrazem histopatologicznym. W 1978 r. Barańska-Gachowska opracowała klasyfikację (z późniejszymi zmianami), która stany chorobowe tkanek okw. dzieli na ostre i przewlekłe. Klasyfikacja kliniczna i rozwój zapaleń tkanek okw. Klasyfikacja kliniczna chorób tkanek okw. wg Barańskiej-Gachowskiej wyróżnia zapalenia ostre i przewlekłe. Do zapaleń ostrych należą: zapalenie ostre początkowe zapalenie ostre ropne (ropień okołowierzchołkowy, ropień podokostnowy, ropień podśluzówkowy). Do zapaleń przewlekłych tkanek okw. zalicza się: zapalenie włókniste zapalenie ropne zapalenie ziarninowe lub ziarniniak torbiel okołowierzchołkowa zapalenie z osteosklerozą. Powstanie reakcji zapalnej i jej nasilenie zależy od bodźca patogennego, czasu jego działania i odporności tkanek okw. Silne bodźce, nawet jeśli ich oddziaływanie trwa krótko, powodują zapalenia ostre. Bodźce słabe działające długo przyczyniają się zwykle do zapaleń pierwotnie przewlekłych. Zapalenia ostre po krótkim czasie (do 7 dni) mogą przechodzić w przewlekłe, a zapalenia przewlekłe mogą ulegać zaostrzeniu. Poszczególne rodzaje ostrych i przewlekłych stanów zapalnych mogą przechodzić z jednej postaci w inną. Więcej Zmiany pęcherzowe w jamie ustnej – przyczyny Zmiany pęcherzowe na błonie śluzowej jamy ustnej mogą być wynikiem urazu, infekcji lub schorzeń związanych z działaniem układu immunologicznego. Pęcherze i pęcherzyki wykazują tendencję do łatwego pękania z pozostawieniem nadżerek lub owrzodzeń. Choroby pęcherzowe mogą być bolesne i dotyczyć pacjentów w każdym wieku. U dzieci i młodych dorosłych częściej jednak występują opryszczkowe zapalenia jamy ustnej i zmiany w przebiegu ospy wietrznej, a u starszych pacjentów częściej rozpoznaje się pęcherzycę, chorobę Duhringa czy pemfigoid błon śluzowych. Pierwotne opryszczkowe zapalenie jamy ustnej i dziąseł Pierwotne opryszczkowe zapalenie jamy ustnej i dziąseł (postać pierwotnego zakażenia HSV – herpes simplex virus) to najczęstsza infekcja wirusowa w jamie ustnej. Zazwyczaj powodowana jest przez wirus opryszczki zwykłej typu 1 (HSV-1), ale obserwuje się również zakażenia wirusem HSV typu 2 (tzw. typem genitalnym). HSV-1 łatwo rozprzestrzenia się przez ślinę; źródłem zakażenia może być osoba chora lub nosiciel bezobjawowy. Infekując komórki nabłonka śluzówki jamy ustnej wirus HSV przyczynia się do powstawania śródnabłonkowych pęcherzyków, które pękają i pozostawiają strupy na wargach lub nadżerki w jamie ustnej. Zmianom towarzyszy obrzmienie i zaczerwienienie dziąseł; może wystąpić gorączka, ból głowy i powiększenie szyjnych węzłów chłonnych. Po wyleczeniu zakażenia pierwotnego utajony HSV rezyduje w tkance nerwowej i innych tkankach okolicy ustno-twarzowej. Więcej AIDS – objawy w jamie ustnej AIDS (acquired immunodeficiency syndrome), czyli zespół nabytego niedoboru odporności, jest chorobą wywołaną przez retrowirus HIV (human immunodeficiency virus) – ludzki wirus niedoboru odporności. Pacjenci z HIV/AIDS są szczególnie narażeni na choroby jamy ustnej. Manifestacja AIDS w jamie ustnej może być różnorodna; najczęściej występują kandydozy, leukoplakia włochata, mięsak Kaposiego i zakażenia przyzębia. Zmiany w ich przebiegu mogą stanowić pierwsze objawy zakażenia HIV i jego progresji. Według dostępnych danych, objawy ustno-twarzowe związane z HIV/AIDS występują w 30–80% przypadków.[1] Objawy w jamie ustnej związane z HIV/AIDS Do objawów silnie związanych z wirusem HIV zalicza się: kandydozę jamy ustnej (rumieniową i rzekomobłoniastą) leukoplakię włochatą mięsak Kaposiego powiększenie węzłów chłonnych (lymphadenopatia); chłoniak nieziarniczy (non-Hodkin lymphoma; NHL) choroby przyzębia; wrzodziejące zapalenie dziąseł i przyzębia. Wśród objawów rzadziej związanych z zakażeniem wirusem HIV wymienia się: zakażenia związane z Mycobacterium avium-intracellulare lub Mycobacterium tuberculosis ciemne przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej niecharakterystyczne owrzodzenia w jamie ustnej Objawy w jamie ustnej obserwowane są nie tylko u pacjentów chorych na AIDS – mogą również poprzedzać ogólne objawy kliniczne choroby u zakażonych wirusem HIV. Więcej Tradycyjne leki ziołowe mogą wspomóc leczenie raka jamy ustnej Tradycyjne leki ziołowe mogą wspomóc leczenie raka jamy ustnej – konkretnie raka płaskonabłonkowego, najczęstszego nowotworu jamy ustnej. Do takiego wniosku doszli badacze z uniwersytetów w Tajwanie i w Chinach. Co ciekawe – tradycyjne leki ziołowe mogą być skuteczne nie tylko jako środki wspomagające konwencjonalne leczenie onkologiczne w stomatologii, ale również – stosowane samodzielnie. Naukowcy odkryli, że tradycyjne roślinne leki są zdolne do modulowania przekazywania sygnałów na ścieżkach komunikacji na poziomie komórkowym i molekularnym. Sygnały te są odpowiedzialne za rozwój złośliwości nowotworu i za przeżywanie zmutowanych komórek. Ponadto leki ziołowe zapewniają lepszą kontrolę złośliwości raka płaskonabłonkowego jamy ustnej i klinicznych powikłań, które pojawiają się po leczeniu tego nowotworu metodami konwencjonalnymi; przykładowo – niepożądanym następstwem radioterapii może być kserostomia i zapalenie śluzówki jamy ustnej. Rak płaskonablonkowy – najczęściej spotykany nowotwór jamy ustnej Odkrycie to daje nadzieję na opracowanie nowych strategii terapeutycznych lub udoskonalenie już istniejących w obszarze wyjątkowo wymagającym nowych rozwiązań – rak płaskonabłonkowy jest bowiem najczęściej występującym nowotworem jamy ustnej. Może lokalizować się w jamie ustnej, ale też w obszarach do niej przyległych: części ustnej gardła, nosogardzieli, krtani i śliniankach. Więcej Choroby ślinianek Ślinianki to gruczoły wydzielnicze. Są dobrze unerwione i unaczynione, szybko reagują na zmiany równowagi wewnętrznej ustroju i same mają na nią wpływ. Kiedy chorują, w jamie ustnej zachodzą niekorzystne zjawiska, które mogą z czasem rzutować na funkcjonowanie innych obszarów organizmu. Dzieje się tak, ponieważ: ślinianki poprzez układ chłonny, krwionośny i nerwowy oraz obszar przestrzeni międzypowięziowych są powiązane bezpośrednio lub pośrednio z resztą ciała; zaburzenia w wydzielaniu śliny i zmiana jej jakości przekładają się na kondycję śluzówki wyściełającej jamę ustną oraz zębów, co z kolei wpływa na zdrowie wielu układów wewnętrznych. Trzeba pamiętać, że ślina nie tylko ułatwia rozdrabnianie pokarmu w procesie żucia, ale również pełni inne role: omywa wnętrze jamy ustnej, nawilża tkanki, chroni przed uszkodzeniami śluzówki, zabezpiecza przed zbyt szybkim osadzaniem się bakteryjnego biofilmu i działa jak bufor zapewniający właściwą wartość pH w jamie ustnej. Zatem kiedy ślinianki niedomagają, reperkusje tego stanu organizm odczuwa bardzo szybko. Choroby ślinianek mogą być wywołane przez: Wirusy – powodowane przez nie schorzenia to: Świnka, zwana też nagminnym zapaleniem ślinianek – z ostrym początkiem, objawami ogólnoustrojowymi, gorączką, zajmująca najpierw ślinianki z jednej strony głowy, a po 2-3 dniach – z drugiej, powodująca silną bolesność w okolicy przyusznej i podżuchwowej oraz obrzęk ślinianek przyusznych, a czasem także ślinianek podżuchwowych czy dna jamy ustnej. Raz przebyta, daje odporność na całe życie. Zapalenia gruczołów ślinowych – mogą to być skutki zakażenia różnymi wirusami, np. grypy, żółtaczki, anginy opryszczkowej, enterowirusów i najczęściej dotyczą ślinianek przyusznych. Mogą pojawić się raz, przyjąć postać ostrą i zniknąć, ale mogą też mieć charakter nawrotowy lub wejść w stan przewlekły. Cytomegalia ślinianek – choroba wrodzona lub nabyta, która przy pierwotnym zakażeniu może być śmiertelna dla noworodków lub osób z niedoborem odporności i na którą – jak na razie – nie mamy skutecznego lekarstwa. Objawami może przypominać grypę lub mononukleozę, z gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, zapaleniem gardła i powiększeniem ślinianek – najczęściej przyusznych. Bakterie – skutkiem zakażenia nimi mogą być: Ostre ropne zapalenie ślinianek – to rezultat krwiopochodnego zakażenia. Przyczyna znalezienia się bakterii w ustroju może być błaha, np. niewielkie uszkodzenie w obszarze twarzoczaszki, zerwana ciągłość tkanek podczas zabiegu dentystycznego lub poważna, np. zakażenie ogólnoustrojowe gronkowcem. Choroba przebiega z symptomami ogólnymi, szczególnie burzliwie u niemowląt, a objawia się silnym obrzękiem ślinianki, bólem, biegunką, dreszczami, wysoką gorączką, szczękościskiem oraz tkliwością okolicy ślinianki. Nawracające zapalenie ślinianki przyusznej – może to być konsekwencja wielu różnych schorzeń: mukowiscydozy, zakażenia wirusowego ogólnoustrojowego lub obejmującego tylko ślinianki, gośćca, schorzeń autoimmunologicznych, zaburzeń neurowegetatywnych. Początek może być bezobjawowy lub nastąpić nagle, np. pod wpływem jedzenia czy nadejścia chłodnego frontu atmosferycznego. Do zaostrzeń i nawrotów może dochodzić nawet kilkanaście razy w roku, powodując tkliwość i powiększenie gruczołu ślinowego oraz suchość w jamie ustnej. Czynniki inne lub nieznane, których skutkiem są: Nowotwory ślinianek – ich przyczyny najczęściej pozostają nieznane, ale pod uwagę brane są zmiany zachodzące w starzejącym się ustroju i kontakt z chemikaliami podczas pracy zawodowej. Najczęściej pojawiają się u osób po 60-tym roku życia. Guzy ślinianek mogą być łagodne (ok. 3/4 przypadków) lub – rzadziej – złośliwe. Kiedy urosną, objawiają się jako charakterystyczne, obłe uwypuklenia tkanek. Kamica ślinianek – kamienie mogą pojawić się w śliniankach po jednej stronie głowy lub obustronnie. Ich powstawanie łączy się z przebytymi stanami zapalnymi ślinianek, zwężeniem przewodów odprowadzających ślinę, zmianą właściwości śliny czy wytrącaniem się w niej związków mineralnych. Mogą powodować ból, niekiedy silny, o charakterze kolki, powiększenie i obrzęk ślinianki oraz blokować światło przewodu wyprowadzającego wytworzoną ślinę. Więcej Czy wiesz, że... Aparatem na zęby, zdjęcia nie zrobisz. Trzeba cieszyć się dniem dzisiejszym, bo jutro mogą Cię boleć zęby. W Japonii "yaeba" czyli "krzywe zęby" są uważane za urocze i atrakcyjne. Nastolatki często poddają się operacji wykrzywienia zębów, by wyglądać bardziej atrakcyjnie. FAQ Skrofuloza, czyli gruźlica węzłów chłonnych to choroba, którą obecnie spotyka się rzadko. Jej przyczyną są mikrobakterie, a najbardziej charakterystycznym objawem zakażenia jest powiększenie węzłów chłonnych. Chorobę zalicza się do chorób przewlekłych, a skrofuloza wymaga długofalowego leczenia. Co warto o niej wiedzieć? spis treści 1. Co to jest skrofuloza? 2. Przyczyny choroby 3. Objawy gruźliczego zapalenia węzłów chłonnych 4. Przebieg skrofulozy 5. Diagnostyka i leczenie gruźlicy węzłów chłonnych rozwiń 1. Co to jest skrofuloza? Skrofuloza (skrofuły lub przestarzale zołzy) to gruźlicze zapalenie węzłów chłonnych. To jedna z najłagodniejszych postaci gruźlicy i jedna z odmian gruźlicy pozapłucnej, która nie ma związku z osłabioną odpornością. Zobacz film: "#dziejesienazywo: Czym jest ból?" Najczęstszą postacią gruźlicy jest gruźlica płuc. Gruźlica pozapłucna występuje rzadziej. Najczęściej dotyczy opłucnej, węzłów chłonnych, układu moczowego i kości. Zajęcie węzłów chłonnych jest drugą co do częstości występowania pozapłucną lokalizacją gruźlicy. 2. Przyczyny choroby Przyczyną gruźliczego zapalenia węzłów chłonnych są mikrobakterie. Czynnikiem powodującym chorobę w przeszłości było najczęściej M. bovis, obecnie M. tuberculosis. Inne mikobakterie powodujące zapalenie węzłów chłonnych to: M. scrofulaceum, M. avium-intracellularae oraz M. kansasi. Gruźlicze zapalenie węzłów chłonnych uaktywnia się wskutek złych warunków bytowych, stąd choroba kiedyś dotykała zwłaszcza ubogie rodziny wielodzietne. Dziś, z uwagi na poprawę warunków higienicznych oraz standardy opieki medycznej skrofuloza występuje rzadko. O ile w krajach o dużym rozpowszechnieniu gruźlicy chorują głównie dzieci ze skłonnością do odczynów wysiękowych, o tyle w krajach cechujących się ustabilizowaną sytuacją epidemiologiczną gruźlicy chorują najczęściej młodzi dorośli. Do zachorowania dochodzi częściej wśród kobiet i pacjentów rasy nie białej. Chorobie sprzyja także zakażenie wirusem HIV. 3. Objawy gruźliczego zapalenia węzłów chłonnych Zajęcie węzłów chłonnych w gruźlicy jest zwykle miejscowym objawem uogólnionego zakażenia. Prątki dostają się do płuc, stamtąd do węzłów chłonnych wnęk i śródpiersia. Do zajęcia węzłów obwodowych dochodzi w wyniku rozsiewu drogą krwi z ognisk w miąższu płuca lub drogą chłonki z węzłów chłonnych śródpiersiowych. Objawem skrofulozy jest: opuchlizna węzłów chłonnych zlokalizowanych na szyi, okolicy głowy i karku, obrzęk węzłów przedusznych, podbródkowych, podżuchwowych, nadobojczykowych, obrzęk węzłów pachowych, pachwinowych, podobojczykowych, międzyżebrowych, zmiany obejmują jedynie węzły umiejscowione wyłącznie z jednej strony, u dzieci znaczne powiększenie węzłów chłonnych może być obustronne, przewlekły nieżyt nosa, objawy zapalne spojówek, złe samopoczucie, osłabienie, utrata apetytu, chudnięcie, sporadycznie stany podgorączkowe. Zobacz także: 4. Przebieg skrofulozy Najbardziej charakterystycznym, a także pierwszym objawem skrofulozy jest powiększenie węzłów chłonnych. Początkowo są one twarde, przesuwalne, a skóra nad nimi nie jest zmieniona (I stopień zajęcia węzłów chłonnych). Z upływem czasu, w miarę rozwoju gruźlicy, obserwuje się zaczerwienienie skóry nad węzłem chłonnym (stopień II). Narastające rozmiękania węzłów chłonnych objawiające się chełbotaniem przy badaniu palpacyjnym to III i IV stopień zajęcia węzłów chłonnych. Stopień V cechuje się tworzeniem przetok skórnych, które nie mają tendencji do gojenia. Kiedy pękają, obserwuje się wysięk zgromadzonej w nich ropy. W rezultacie węzły znacznie się zmniejszają, w miejscu wysięku pojawia się blizna, a ściany objętych choroba węzłów się zapadają. Treść ropna, która wydostaje się z węzłów, jest zainfekowana – zawiera nie tylko martwiczy materiał zgromadzony w węzłach, ale i prątki gruźlicy. W około połowie przypadków gruźlicy obwodowych węzłów towarzyszą zmiany w innych narządach (gruźlica płuc, gruźlica nosogardzieli). 5. Diagnostyka i leczenie gruźlicy węzłów chłonnych Diagnozę gruźliczego zapalenia węzłów chłonnych potwierdza wywiad oraz analiza plwociny pacjenta. Materiałem do badania bakteriologicznego może być wymaz z przetoki lub fragment węzła chłonnego. Stwierdzenie powiększonych obwodowych węzłów chłonnych jest wskazaniem do wykonania RTG klatki piersiowej. W diagnostyce różnicowej gruźlicy węzłów chłonnych i skóry należy uwzględnić takie choroby jak promienica, trąd i zakażenia grzybicze, a także leiszmanioza. Skrofuloza zaliczana jest do chorób przewlekłych. Przebiega z okresami remisji i zaostrzeń objawiających się zwiększonym wydzielaniem ropnej treści z przetok. Wymaga długofalowego leczenia. Podstawą terapii jest ograniczenie i hamowanie namnażających się prątków. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Powiększone węzły chłonne Na szyi człowieka znajduje się około 300 węzłów chłonnych, co stanowi 1/3 wszystkich węzłów chłonnych całego ciała. Węzły chłonne biorą czynny udział w procesach, w których uczestniczy układ odpornościowy. W efekcie reakcji na obecność antygenu, jakim mogą być bakterie, grzyby, wirusy, czy komórki nowotworowe, dochodzi do zwiększenia przepływu krwi przez zajęte węzły, co równocześnie z toczącą się reakcją zapalną, prowadzi do ich powiększenia. Limfadenopatią określa się nieprawidłowość w obrębie węzłów chłonnych, co objawia się jako powiększenie pojedynczych węzłów lub ich grup. O limfadenopatii szyjnej mówimy wówczas, kiedy rozmiary węzłów chłonnych przekraczają 1 cm. Powiększone węzły chłonne – przyczyny Powiększenie węzłów chłonnych spowodowane jest wieloma przyczynami, takimi jak: – proliferacja komórek odpornościowych, w odpowiedzi na pojawienie się antygenu (najczęściej wirusa lub bakterii) w przebiegu infekcji w okolicy np. zapalenie gardła, ucha, zatok – naciek zapalny węzła chłonnego – np. w przebiegu mononukleozy – powiększenie węzłów towarzyszące chorobom autoimmunologicznym – złośliwe namnażanie komórek odpornościowych w węzłach chłonnych w przebiegu takich chorób jak ziarnica złośliwa, chłoniaki i białaczki – nacieczenie nowotworowe (przerzuty do węzłów) Z wymienionych powyżej przyczyn powiększenia węzłów chłonnych wynika, że niektóre z nich są spowodowane przez groźne i źle rokujące choroby, dlatego też każda limfadenopatia powinna budzić obawy. Przyczyny powiększonych węzłów chłonnych są między innymi zależne od wieku. U osób młodych, zwłaszcza u dzieci, najczęściej limfadenopatia ma charakter infekcyjny. Natomiast u osób starszych częściej mamy do czynienia z powiększeniem węzłów chłonnych na skutek chorób nowotworowych. Jednak niezależnie od grupy wiekowej każde powiększenie węzłów chłonnych wymaga diagnozowania. W różnicowaniu przyczyn limfadenopatii, poza kryterium wieku, istotne są też inne cechy związane z wyglądem węzłów, takie jak: ich konsystencja, bolesność, ruchomość, tendencja do tworzenia pakietów czy ropienia. Pomocna jest obserwacja zachowania się powiększonych węzłów chłonnych w czasie. Węzły towarzyszące infekcji zmniejszają się po jej ustąpieniu, natomiast w chorobie nowotworowej węzły nie zmnieszają rozmiarów, a wręcz tworzą pakiety. Podejrzenie toczącego się procesu nowotworowego mogą też sugerować objawy ogólne, takie jak stany gorączkowe, utrata masy ciała, osłabienie. Badanie powiększonych węzłów chłonnych Najprostszą metodą oceny węzłów chłonnych szyi jest badanie palpacyjne. Badanie wykonuje się zarówno od przodu jak i od tyłu. Głowa powinna być pochylona lekko do przodu celem rozluźnienia tkanek miękkich. Badanie wykonuje się oburęcznie, oceniana jest wielkość, kształt, konsystencja, ruchomość, bolesność. Dodatkowo ważna jest ocena skóry nad węzłami: obrzmienie, zaczerwienienie, ucieplenie. Z badań obrazowych złotym standardem w ocenie węzłów chłonnych jest ultrasonografia, inne przydatne badania to tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny. W obrębie szyi zastosowanie ma również biopsja, w odniesieniu do węzłów chłonnych jest to najcześciej biopsja otwarta, która polega na pobraniu całego węzła chłonnego do badania histopatologicznego. Najczęstszą przyczyną powiększonych węzłów chłonnych szyi są zapalenia. Mogą one być wywołane przez wirusy i bakterie. Zakażenia wirusowe prowadzą do ougólnionego, obustronnego powiększenia węzłów chłonnych, obecne są zazwyczaj objawy ogólne. Do najczęstszych chorób wirusowych przebiegających z powiększeniem węzłów chłonnych szyi należą: infekcje górnych dróg oddechowych wywołane przez rhinowirusy, adenowirusy, wirusy grypy, mononukleoza zakaźna (wywołana przez wirus Epsteina-Barr), cytomegalia. W zakażeniach bakteryjnych zmienione są pojedyncze węzły chłonne, najczęściej po jednej stronie szyi, z tendencją do tworzenia ropni. Najczęściej do bakteryjnego zapalenia węzłów chłonnych szyi prowadzą paciorkowce β-hemolizujące grupy A, gronkowiec złocisty, bakterie beztlenowe. Inne zapalne, rzadsze przyczyny limfadenopatii szyjnej: choroba kociego pazura, gruźlica, toksoplazmoza. Poza infekcjami powiększenie węzłów chłonnych szyi może być spowodowane: lekami (np. phenytoina), odczynem poszczepiennym, histiocytozą, chorobami nowotworowymi (białaczka, chłoniaki, ziarnica złośliwa) lub przerzutami nowotworowymi (najczęściej z okolic nosogardła, gardła środkowego i dolnego, krtani, tarczycy). Cechy na które szczególnie trzeba zwrócić uwagę, mogące wskazywać na toczący się proces nowotworowy to: nagle powiększenie i szybki wzrost węzłów chłonnych, tworzenie pakietów, wielkość powyżej 2 cm, unieruchomienie, limfadenopatia wieloogniskowa, nieprawidłowy wynik zdjęcia radiologicznego klatki piersiowej, pojawienie sie objawów ogólnych, wspomnianych powyżej. Zobacz także: Badanie poligraficzne Badania słuchu Centralne testy słuchowe Chrapanie Leczenie chrapania Fiberoskopia Operacje zatok FESS Przycięcie migdałków podniebiennych Wycięcie migdałków Brodawczaki krtani Rak krtani Rak gardła Szumy uszne Wirusowe zapalenie gardła Odczulanie Jestem w 2. miesiącu ciąży, od pewnego czasu mam ostry ból węzłów chłonnych, mam spuchniętą część szyi. Jakie badania powinnam wykonać? Czy będę bezpieczne dla dziecka? Co grozi dziecku jeśli zaniedbam leczenie węzłów chłonnych? 2010-10-26, 18:42~Sabi ~ Powiększenie węzłów chłonnych może być oznaką wielu chorób. Te najbardziej niebezpieczne są niebolesne i nieprzesuwalne węzły chłonne, pojedyncze, najczęściej w pakietach. Powiększenie węzłów chłonnych, wraz z ich tkliwością i bólem może towarzyszyć różnym chorobom zakaźnym w obrębie narządów szyi lub gardła, ale także może towarzyszyć chociażby infekcji toksoplazmozą. Powinnaś wykonać morfologię krwi z rozmazem, ale także testy na mononukleozę, oraz toksoplazmę tak na wszelki wypadek. 2010-10-27, 07:05meds ~ Strony: 1 wątkii odpowiedzi ostatni post Staw biodrowy - lokalizacja, urazy, przyczyny bólu, leczenie urazów (...) Niekiedy wywołują go takie choroby i dolegliwości, jak: uraz pleców, zapalenie stawów, zapalenie torebki stawowej, infekcje, rwa kulszowa, nadmierne (...) obciążenie, zapalenie ścięgna, martwica kości. (...)

zapalenie węzłów chłonnych szyi forum